BEN'i Bana AŞK Öğretti... -1-

BEN'İ BANA AŞK ÖĞRETTİ

Bana bir şeyler söyle AŞK. En anlaşılır cinsinden olsun. Kelimelerden soy söylediğini, ahenk giydir ses sazına da. Benliğimi aşıp ruhum ayarıma dokunsun!

AŞK, HAKİKAT BAĞI'nın sırlı NEFESİdir! diye fısıl aktı.

Bir dokunuştur aşk, bir değiş ve belki bir deyiş.Bir nazardır aşk, bir bakış ve belki bir bakamayış.Bir sızıdır aşk, bir iç çekiş ve belki içreden geçiş.Bir haykırıştır aşk, bir solunamayan soluk ve belki çığlıkla susuş.Bir ‘mış’tır aşk, bir ‘yok’la başlayıp O ‘HİÇ’e varış.

Beklediğinin, bekleyişini bilmeden gelivermesi ve geldiğinde seni orada öylece buluvermesidir AŞK. Sana yabancı bakıp da gülümseyerek geçivermesidir. O gelir ve gider.

Sense hep ordasındır, onun yolu üzeri işte...

İster 10 yıl yaşa ister 70... Yaşar olduğunu hissettiğin her an, ‘sen’, ‘CAN’sın.

Sırçadan bir fanusa kapatılmış, duygu ilmekleriyle bağlanmış, ‘hayat’a dayandırılmış ‘öksüz’ bir ‘CAN’!

Canına kan aramakla bitap düşersin ömür yolunda. Bilirim bizi, bilirim her taneciğimizden süzülen ‘bir olma’ özleyişini. Ne çare ki her fanus tek kişiliktir. Ve sırça ardından seyreylersin ‘sen’ gibi ‘sensiz’leri.

Sevmeyi sever insan aslında.Sevgiye muhtaçlığıdır diğerini sevdiren.Sevdim zanneder insan bazenSeviye açlığı, sevgiyi doğurur yeniden ve yenilmişliğinden!

Sustum diye konuştum kendimle.

Ve o kadar âşık oldum ki benime,

kimseye yer kalmadı KENDİliğimde.

Velhasıl bana biraz SEN lazım!

SÜRECEK...